Dat heb jij gedaan!

Als er zaken fout gaan in een organisatie of een team, dan zijn we al gauw geneigd om naar anderen te wijzen. Zij hebben dan iets (niet) gedaan waardoor het fout liep. Over het algemeen zoeken we niet de schuld bij onszelf. Waarom we dat toch doen heeft meerdere achterliggende oorzaken.

Het begint al in ons brein. Dat geeft ons snel krediet bij succes, maar zoekt een externe oorzaak bij falen. De ander heeft het al snel gedaan als jij faalt. Ons brein doet dat om ons eigen emotionele welbevinden en zelfbeeld intact te houden. Daar gedijt ons humeur het beste bij.

We zijn over het algemeen ook bang voor kritiek, ruzie of misschien zelfs wel voor ontslag. De schuld afschuiven op de ander en beweren dat de ander het heeft gedaan, voelt dan als een veilige manier om de gevolgen te ontlopen. Dit afschuiven doen we soms openlijk, maar het kan ook alleen intern in jou spelen.

Van nature willen we sterk en competent overkomen op de mensen waarmee we samenwerken en zeker op onze leidinggevende. Toegeven dat je fout zat of gefaald hebt, voelt voor velen als teken van zwakte. De angst voor gezichtsverlies maakt dat we al snel vervallen in onze overtuiging dat de ander het heeft gedaan.

Erkennen dat je eigen handeling verkeerd of niet zo slim was, is mentaal pijnlijk. We zetten dan de strategie van cognitieve dissonantie in, zoals dat zo mooi heet. De schuld bij een ander leggen en aangeven dat hij of zij het heeft gedaan, lost namelijk de innerlijke spanning meteen op.

Toch is het van belang om in elke situatie jouw eigen aandeel te (blijven) zien, of het nu positief of negatief is. Je verantwoordelijkheid nemen voor jouw daden en voor alle gevoelens en gedachten die hierdoor worden opgeroepen, is een uitdaging op zich, maar het is niet onmogelijk. Je kunt namelijk leren hoe je dat doet.

Wil jij ook (weer) verantwoordelijkheid nemen voor wat je doet, denkt en voelt? Neem dan gerust contact met mij op en ik gids je een eindje op weg. Of abonneer je op mijn inspiratiemail, dan ontvang je tips voor een eerste stap in werkgeluk.